عزاداری ایده آل
سلام بر همه دوستان عزیز!
دکتر شریعتی:
"حسین بیشتر از آب، تشنه ی لبیک بود. افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند."
من با این جمله مخالفم!
هميشه براي خودم سوال بوده كه گريه بر مصائب دنيايي حسين (ع) و يارانش چه فايده داره؟ خب حالا كه چي ما بيايم براي تشنگي بچه هاي امام گريه كنيم و به سر و سينه بزنيم؟ یک دهه خودمون رو مشغول کنیم، جامعه از کار و زندگیش بزنه، هزینه و وقت زیادی رو صرف کنیم که نهایت یه ثوابی برده باشیم؟ حالا 1400 سال پيش يه اتفاقي توسط يه عده آدم حيوون صفت افتاده، و نمونه اش كه چه عرض كنم بلكه صد ها برابر بدترش تو دنيا سابقه داشته و اصلا در زمان حاضر هم داره اتفاق مي افته! این همه مظلوم همین الان تو جهان هستند. چرا فقط باید برای مظلومیت حسین (ع) گریه کنیم؟
نمي خام از كشتارهاي غزه و ميانمار و افغانستان و يمن و بحرين و سوريه و ... بگم، ميخام يه نمونه بگم كه شايد تازگي براتون داشته باشه.
آمريكا كه خودش هزاران بمب اتم داره و حتي سابقه استفاده از بمب اتم رو هم داره، كشور ما رو به خاطر فعاليت هاي هسته اي (صلح آميز به زعم جمهوري اسلامي و نظامي به زعم غربي ها) تحت شديد ترين تحريم ها قرار داده. اتحاديه اروپا هم مثل هميشه آمريكا رو همراهي ميكنه. يه نمونه از تحريم ها، تحريم دارو و تجهيزات پزشكيه! اين امر سبب شده كه بعضي از داروهاي خاص و حياتي در كشور ناياب بشه و خيلي از بيماران رو به مشكل انداخته و متاسفانه عده اي هم این وسط جونشون رو از دست دادند.
(البته منكر سو مديريت دولت در زمينه تامين ارز مورد نياز براي دارو نيستم كه سبب تشدید مشكل شده)
دول غربي با جان بيماران كشور مون دارند بازي مي كنند. جون مردم رو هدف قرار دادند تا اراده جمهوري اسلامي رو مبني بر ادامه فعاليت هاي هسته اي بشكنند.
آيا سزاوار نيست كه به حال و روز بچه معصوم و بي گناهي اي كه مبتلا به سرطان خونه و بايد شيمي درماني بشه، اما داروش در داخل موجود نيست گريست؟ آيا نبايد گفت امان از دل مادري كه شاهد تلف شدن بچش به خاطر تحريم دارويي ه؟
(هنوز چشمان گريان مادري تو درمانگاه اطفال جلو چشمامه كه وقتي شنيد" فقط فلان دارو علاج مريضي بچته و گرنه بچت خيلي دووم نمياره" با گربه به استادمون گفت" آقاي دكتر يعني كار ديگه نميشه كرد، داروش گير نمياد، همه جا رفتيم داروخانه 13 آبان، هلال احمر، مولوي ..... يعني بايد شاهد مردن بچم جلو چشمام باشم؟ يعني ....) آيا فقط بايد براي طفلان حسين گريه كرد؟
اين موضوعات و موضوعات مشابه هميشه براي خودم سوال بوده، با کمی مطالعه و مباحثه و البته اندكي هم تفكر به اين جواب براي سوالم رسيدم:
عزاداري ايده آل براي امام حسين بايد دو قسمت داشته باشه: شعور و شور !!!
قسمت اول) شعور يعني: كسب آگاهي از هدف امام حسين و درس گرفتن از عاشورا، فهميدن نيمه كار گذاشتن حج و راهي كوفه شدن، فهميدن زير بار ذلت نرفتن و انتخاب مرگ با عزت، فهميدن شهادت براي احيا دين ، فهميدن بي وفايي كوفي ها، فهمیدن اینکه یکی مثل شمر از جانبازان جنگ صفین در رکاب امام علی بوده که در کربلا سر از بدن پسر علی (ع) جدا میکنه، درس گرفتن از اینکه کسانی که با حسین (ع) جنگیدند همه مسلمون بودند، درس گرفتن از لغزش جبران ناپذیر خواص و .....
اين كسب آگاهي يا شعور چطور بدست مياد؟ با پاي سخنراني نشستن، با مطالعه، با فكر
قطعا همه دوستان روشنفكر و شبه روشنفكر هم با اين قسمت عزاداري موافقند و ميگند اصلا كل محرم رو جلسات اينچنيني داشته باشيم تا با هدف امام حسين خودمون رو آشنا كنيم. ديگه اين گريه و سينه زني و دسته تو سرما چه معني ميده؟
دوستان توجه كنيد با اين قسمت عزاداري شما آگاهي و شناخت كسب مي كنيد و شما مي فهميد كه ههيات من الذله! ميفهميد در راه آزادي، در راه احيا دين بايد جان را نثار كرد، ميفهميد كه زندگي در كنار ظالمان و زورگويان ننگ است و .....
شما با اين مرحله از عزاداري فقط كسب آگاهي و اطلاعات مي كنيد، اما اگر زماني رسيد و نياز شد كه اين آگاهي شما به عمل و رفتار تبديل بشه، آيا تبديل ميشه؟ فرض كن الان جنگه، آيا حاضري جانت رو به خطر بندازي و بري جبهه؟ آيا حاضري بر حاكم جائر و ستمگر قيام كني؟ آيا حاضري از خودت در راه دين هزينه بدي؟ آیا حاضری کار حسینی انجام بدی؟
با مطالعه، پاي سخنراني نشستن و .... كسب آگاهي مي كنيد اما مطمئن باشيد اين كسب آگاهي هيچ زمان به عمل تبديل نخواهد شد! براي اينكه آگاهي به عمل تبديل شود نياز به يك چاشني داره و اون چاشني چيزي نيست جز انگيزه!
و اين انگيزه با قسمت دوم عزاداري بدست مياد.
اما قسمت دوم عزاداری: شور
شور يعني: روضه خواندن و گريه كردن بر مصائب حسين، نوحه خواندن، سينه زدن، زنجير زدن، دسته عزاداري، علم و طبل و سنج، نذري دادن، گل مالي كردن لباس و ....
شور سبب ايجاد انگيزه ميشه، سبب ایجاد رشته های محبت و الفت بین عزادارن و امام حسین میشه، باعث میشه که تو عاشق حسین (ع) بشی و در نهایت سبب ميشه كه آگاهي تبديل به عمل بشه. (منظورم اینه که شور به آدم جو میده) اون وقته كه حاضري تو هم كار حسيني بكني، اون وقته كه شعار زيباي "هيهات من الذله" با تار و پود وجودت آميخته ميشه. اون وقته كه حاضري براي دين بري جنگ ، حاضري تو ميدون مين دراز بكشي و جونت رو فدا كني تا مسير براي ادامه عمليات توسط همرزمات باز بشه، اونوقته كه ........
پس : " سالی یکبار عزاداری می کنیم تا شعار «هیهات من الذلّه» زنده بماند. تا بدانیم در قاموس اسلام شهادت کاری ترین ضربه را بر پیکر ظلم خواهد زد. تا بدانیم نبرد حق و باطل نبرد همیشه تاریخ است. کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا. خواستند اینها زنده بماند، مکتب حسین(ع)، آرمان و هدف او زنده بماند. پرتویی از روح حسین(ع) در این ملت دمیده شود و بر آن بتابد. پس نباید گذاشت حادثه عاشورا فراموش شود، چون حیات و زندگی و انسانیت و شرف ما به این حادثه بستگی دارد."
پس هدف گريه و سينه زدن براي امام حسين و عزاداری سنتی كه اين همه توسط ائمه بر آن تاكيد شده صرفا ثواب بردن نيست كه فلسفه اي بس عظيم و محکم و مستدل در پس آن نهفته است.
"اما متاسفانه عده ای این را نشناختند، خیال کردند بدون اینکه با مکتب حسین(ع) آشنا شوند، بدون اینکه فلسفه قیام او را درک کنند، بدون اینکه عارف به مقامات حسینی شوند، همین که آمدند و نشستند و نفهمیده و ندانسته سینه ای زدند و گریه ای کردند کفاره گناهان است!" (شهيد مطهري)
اما دكتر شريعتي چي ميگه: "حسین بیشتر از آب، تشنه ی لبیک بود. افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند."
اما من معتقدم كه اين خطاب دكتر شريعتي به همون عده ايه كه شهيد مطهري ازشون نام مي بره، از اين نظر من با جمله دكتر شريعتي مخالفتي كه ندارم هيچ كاملا هم موافقم.
پس همانطور كه گفتم از نظر من عزاداري بايد شامل دو قسمت شعور و شور باشه، هر دو باهم و به صورت كامل هم اجرا شه.
اما متاسفانه هر دو قسمت اين عزاداري در دهه محرم در شهر اشتهارد به شكلي بسيار ناقص و محدود محقق مي شود!
4سال پيش آخرين باري كه در دسته هاي سينه زني خشك و بي روح و كسل و خسته كننده اشتهارد شركت داشتم، هيچ شور و شعفي درونم ايجاد نشد، تو تهران بعضي هيئت ها و دسته هاي كوچك عزاداري رو ميبينم كه چقد قشنگ عزاداري مي كنند. چقد روح داره عزاداريشون، زنجير ميزنند، چندين طبل و سنج هست، مداح هم نوحه ميخونه و چندبن بلندگو سيار هم صداش رو خیلی بلند پخش ميكنند، صحنه اي دلنشين و زيبا و پر شوری رو به وجود ميارند كه آدم ميخاد چند ساعت واسته و تماشا كنه. اما در اشتهارد آيا تماشا دسته عزاداري لذت و كيفي هم داره؟!
براي قسمت اول عزاداری (شعور) هم باید گفت که اصلا خيلي از حضار به صحبت های سخنران گوش نميدند. هر چند سخنران هایی هم که هستند خیلی چنگی به دل نمی زنند. ما که چندین سال پای منبر نشستیم ولی اساسی ترین اصول قیام حسین (ع) و حتی دین رو هم نفهمیدیم.
و من الله توفيق...
--------------------------------
پی نوشت: دکتر شریعتی اومده برای حادثه عاشورا به عنوان مثال ۵۰ صفحه مطلب نوشته یا ۱۰ ساعت سخنرانی کرده، اونوقت یه سری اومدند یه چندتا جمله از این همه مطلب رو برداشتند و تحت عنوان جملات شریعتی تو یک سری کتاب های کوچیک منتشرش کردند. این جملات به هیچ عنوان نمی تونه منظور و هدف دکتر شریعتی رو منتقل کنه. برای اینکه با تفکرات دکتر شریعتی آشنا بشید باید کل صحبت هاش رو راجع به هر موضوعی مطالعه کنید. علت اینکه من اول این پست با جمله دکتر شریعتی مخالفت کردم، اما در پایان مهر تایید بر جملش زدم هم همینه.
شما فرض بکن از این پست بیش از هزار کلمه ای من، شما این جمله رو فقط بخونید:
"حالا 1400 سال پيش يه اتفاقي افتاده، نمونه اش كه چه عرض كنم بلكه صد ها برابر بدترش تو دنيا سابقه داشته و اصلا در زمان حاضر هم داره اتفاق مي افته! این همه مظلوم همین الان تو جهان هستند. چرا فقط باید برای مظلومیت حسین (ع) گریه کنیم؟ "
چه نتیجه ای می گیرید؟!
خب منظوری که این جمله منتقل می کنه کجا، منظوری که کل مطلب منتقل می کنه کجا؟!
--------------------------------
مطالب مرتبط:
افق، از خون پاكان لاله گون است/نهال دين حق، محتاج خون است/براى يارى حق، بهترين راه/شهادت در ره قرآن و دين است